Συγκέντρωση 6/12, 18:00, Προπύλαια. «Να γίνει η κραυγή του Δεκέμβρη, το σύνθημα των εξεγέρσεων του μέλλοντός μας»

«Η πολιτική τους τους οπλίζει, το σύστημα εξουσίας χτυπά από παντού»

…ήταν ένα από τα δεκάδες συνθήματα που γράφτηκαν εκείνον τον Δεκέμβρη και που έβγαλε στους δρόμους δεκάδες χιλιάδες νέους για έναν δικό τους νεκρό. Η πολιτική που τότε δολοφόνησε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο παραμένει ίδια, αν και άλλαξε πολλές μάσκες. Η ίδια πολιτική συνεχίζει να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός όλων όσων ωριμάσαμε βίαια μέσω της καπιταλιστικής κρίσης και φτάσαμε στο 2021 να αγωνιζόμαστε με «νύχια και με δόντια» για δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί με αίμα πολλές γενιές πριν. Κάποιοι επιλέγουν συνεχώς να μας γυρίσουν αιώνες πίσω, δηλώνοντας ευθαρσώς ότι αυτά τα δικαιώματα είναι πολυτέλεια. Αποκλειστικός στόχος τους παραμένει η συνεχής κερδοφορία με κόστος στα εργασιακά δικαιώματα, στην εκπαίδευση, στη ζωή και στο περιβάλλον.

«Ο Δεκέμβρης δεν είναι η απάντηση. Είναι η ερώτηση».

Όπως και τότε συνεχίζουμε να μην δεχόμαστε να είμαστε αποδέκτες μπαράζ μέτρων που επιβάλλονται με καταστολή, χωρίς υγειονομική προστασία, χωρίς στόχο την αξιοβίωτη ζωή για όλες και όλους.

Η εργασία μας βρίσκεται στο έλεος των εργοδοτών που μας αναγκάζουν να δεχθούμε κομμένους μισθούς, απλήρωτες υπερωρίες και πληρωμή με «μαύρα» για να μη χάσουν εκείνοι από τα κέρδη τους. Στο πλάι τους η κυβέρνηση, που δεν χάνει χρόνο να νομοθετεί το 10ωρο δουλειάς και να ποινικοποιεί την απεργία για να μην μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Οι πόλεις μας στο έλεος της τουριστικοποίησης, με κλειστά τα μικρά μαγαζιά, κομμένα δέντρα και ελάχιστους ελεύθερους και δημόσιους χώρους συνεύρεσης. Με ελάχιστες υπηρεσίες πρόνοιας για τους φτωχούς, τους/ις άστεγους/ες, τους/ις χρήστ(ρι)ες, τους/ις μετανάστ(ρι)ες, τις πίσω αυλές τις πόλεις που προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο.

­­Ο πολιτισμός στα σκουπίδια. Οι ανθρώπινες σχέσεις στον πάγο, στο άγχος, στην πατριαρχική βία και την απόγνωση. 

Η εικόνα αυτή έρχεται από το μέλλον που χτίζει η κυβέρνηση με πρόσχημα την πανδημία, για την οποία φταίμε πάλι εμείς! Στην αρχή έφταιγε η νεολαία, μετά η αριστερά, τώρα οι εμβολιασμένοι. Δεν φταίει εκείνη που γέμισε με εκατομμύρια τις τσέπες των εφοπλιστών και των μεγαλοεπιχειρήσεων, των ΜΜΕ, των κλινικαρχών και της αστυνομίας, ενώ τα νοσοκομεία τα αφήνει χωρίς προσωπικό, ΜΕΘ και εξοπλισμό. Δεν φταίει αυτή που μετά από τόσους μήνες πανδημίας δεν έχουμε δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας και πρόνοιας για όλους και όλες.

«Κάτω από τις σφαίρες της αστυνομίας κρύβεται η αστική «δημοκρατία»

…έλεγε ακόμη ένα σύνθημα που παίρνει σάρκα και οστά στην κλιμάκωση του κρατικού και κυβερνητικού αυταρχισμού τα δύο τελευταία χρόνια. Τεράστιες σε όγκο δυνάμεις καταστολής, αφού εξασφάλισαν τη χρηματοδότησή τους και καινούργιο εξοπλισμό, κυκλοφορούν σαν καουμπόηδες στην πόλη, σκοτώνουν Ρομά και ενισχύουν το ρατσιστικό τους μένος ενάντια σε κάθε κοινωνική ομάδα που δε χωρά στις νόρμες της αστικής δημοκρατίας. Διαγωνίζονται με την κυβέρνηση και τους θύλακες του φασισμού για να πάρουν εκδίκηση για την καταδίκη των φασιστών της Χρυσής Αυγής, χτυπώντας με κάθε μέσο στο «ψαχνό» τις διαδηλώσεις και στοχοποιώντας τις λαϊκές γειτονιές. Οι «αύρες», τα γκλοπ, οι δεκάδες συλλήψεις και τα πρόστιμα και οι οργανωμένες φασιστικές επιθέσεις δε μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν.

«Οι εξεγέρσεις γίνονται, δεν είναι ουτοπία»

Στις 6 Δεκέμβρη διαδηλώνουμε πιάνοντας το νήμα κάθε αγώνα που έχουμε δώσει πλάι στους συμμαθητές, συμφοιτητές και συναδέλφους μας. Μαζί με τους ανέργους και εργαζομένους γονείς, γιατρούς, δασκάλους, σερβιτόρους και όσους δίνουν καθημερινή μάχη για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέσα στην πανδημία. Τα δικαιώματά μας στη ζωή, την υγεία και την ελευθερία είναι αδιαπραγμάτευτα και η κατάκτησή τους έχει θεμέλια στους δρόμους και όχι σε άσφαιρες τακτικές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όσων ακόμη έχουν αποδείξει στην πράξη ότι η πολιτική τους τάσσεται ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων και της νεολαίας.

«Να γίνει η κραυγή του Δεκέμβρη, το σύνθημα των εξεγέρσεων του μέλλοντός μας»

Οι εξεγέρσεις που συγκλονίζουν τον σύγχρονο καπιταλισμό δείχνουν την δίψα για μια ζωή που θα είναι πραγματικά αξιοβίωτη και όχι μόνο μάχη για επιβίωση. Για μια ζωή που θα έχει αφήσει πίσω της την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που κάθε αρρώστια θα αντιμετωπίζεται προς όφελος όλων ανεξαιρέτως, που η ελεύθερη πολύπλευρη μόρφωση θα είναι αυτονόητη και η φτώχεια θα έχει σβήσει. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s