Ενώ ο αριθμός των νεκρών ξεπέρασε τους 57, ο Μητσοτάκης και ο Καραμανλής, προσπαθούν να δραπετεύσουν από τις εγκληματικές ευθύνες τους με μια υποκριτική παραίτηση του υπουργού (που συνεχίζει να είναι υποψήφιος στις εκλογές) και μια υποκριτική και κατόπιν εορτής συγνώμη του πρωθυπουργού (τη στιγμή που έστελνε τις δυνάμεις καταστολής να βιαοπραγούν ενάντια στον κόσμο που διαμαρτυρόταν).

Λίγες μέρες πριν το έγκλημα, ο Μητσοτάκης επισκέφθηκε, μαζί με τον Καραμανλή, εργοτάξια του αυτοκινητόδρομου Ε65, αφιερώνοντας ολόκληρες ομιλίες στα σιδηροδρομικά έργα, θριαμβολογώντας; «Η επόμενη δεκαετία θα είναι η δεκαετία των μεγάλων σιδηροδρομικών έργων. […] Εκεί η χώρα είχε μείνει πίσω. Είχαμε πάρα πολύ μεγάλες αστοχίες στον τρόπο με τον οποίο τα έργα αυτά σχεδιάστηκαν και δημοπρατήθηκαν»

Συγκέντρωση στο Σύνταγμα Πέμπτη 2/3, 18:00

Την Πέμπτη 2 Μαρτίου οι εργαζόμενοι/ες στην εκπαίδευση και στον πολιτισμό και την τέχνη βρίσκονται για μια ακόμα φορά στον δρόμο του αγώνα.

Εδώ και καιρό οι εκπαιδευτικοί αγωνίζονται για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου ενάντια στην αξιολόγηση, την κατηγοριοποίηση, τον ανταγωνισμό και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Ενώνουν τη φωνή και τον αγώνα τους με τα κατειλημμένα θέατρα και τις κατειλημμένες σχολές, με τους/ις εργαζόμενου/ες που αγωνίζονται για την υπεράσπιση των αγαθών του πολιτισμού και της τέχνης.

Οι εκπαιδευτικοί αγωνίζονται για να μην προχωρήσουν τα σχέδια της κυβέρνησης για την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και την υποβάθμιση των πτυχίων, την κατάργηση του άρθρου 16. Γιατί τα σχολεία, οι σχολές και τα πανεπιστήμια δεν είναι επιχειρήσεις, οφείλουν να είναι αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για όλες/ους.

Κινητοποίηση Πέμπτη 2/3 στα Δικαστήρια της Ευελπίδων για την υπεράσπιση του λόφου Στρέφη

Την Πέμπτη 2/3 εκδικάζεται η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσαν κάτοικοι της γειτονιάς των Εξαρχείων κατά της εταιρείας Prodea, ζητώντας την παύση των εργασιών ανάπλασης που διεξάγονται τους τελευταίους μήνες στον λόφο του Στρέφη. Πρόκειται για τις ίδιες εργασίες που έχουν επανειλημμένα καταγγελθεί από κατοίκους, συνελεύσεις και συλλογικότητες της γειτονιάς, καθώς ήταν εξαρχής προφανές ότι επρόκειτο αποκλειστικά για έργο βιτρίνας, ευθυγραμμισμένο με την ατζέντα της δημοτικής αρχής και κάποιων -μεγάλων- πορτοφολιών, αλλά παντελώς ξένο προς την ίδια την ζωή στη περιοχή. Αυτή, μέσω του έργου, όχι μόνο δεν προάγεται αλλά υποβαθμίζεται. Αρκεί να θυμίσουμε τις εικόνες με τους καταρράκτες λάσπης στις πλαγιές του λόφου, τις ίδιες που η Prodea θα «θωράκιζε» μέσω αντιπλημμυρικών έργων, για να γίνει αντιληπτή η ποιότητα και ο χαρακτήρας του όλου project.

Τα τελευταία χρόνια, η επιδίωξη του κεφαλαίου και των «αγορών» για την πιο βίαιη και βάρβαρη επέλαση στο πεδίο του χώρου-ιδιωτικού και δημόσιου-πόλης, μετά τη μεταπολίτευση, είναι πια εμφανής και ολοκληρωμένη. Η Αθήνα και ειδικά το κέντρο της, πρέπει να ολοκληρώσει τάχιστα μια μεγάλη χωρική-αστική παρέμβαση που αποτελεί διακηρυγμένο στόχο των «αγορών» από τα προηγούμενα μνημονιακά χρόνια. Αυτή η πολυεπίπεδη παρέμβαση προωθείται πάνω στα μνημονιακά χρέη των νοικοκυριών, τους υπέρογκους φόρους και τέλη που επιβαρύνουν ακόμη και την κύρια κατοικία, καθώς και την ενεργειακή κρίση που οδηγεί σε ενεργειακή φτώχεια τα λαϊκά στρώματα. Προπαγανδίζεται ως η μόνη λύση, παράλληλα και μέσα από τη συνεχή υποβάθμιση δημόσιων χώρων, ακινήτων, υποδομών και υπηρεσιών κοινής ωφέλειας σε όλη την πόλη.

Πόσο χωρά η λαϊκή κατοικία πλάι στις ανάγκες του κεφαλαίου για κερδοφορία σε κάθε πλευρά ζωής αυτής της πόλης;