Πριν 34 χρόνια, στις ταραγμένες μέρες του Γενάρη του ’91, ο Νίκος Τεμπονέρας έπεφτε δολοφονημένος από τις ομάδες κρούσης ΟΝΝΕΔ-ΝΔ, που με εντολή της κυβέρνησης επεδίωκαν πάση θυσία να σταματήσουν το διογκούμενο κύμα διαδηλώσεων-καταληψεων της νέας γενιάς σε όλη την εκπαίδευση.

Σήμερα, η κυβέρνηση της ΝΔ, με την ίδια ζέση και κατασταλτικά μέσα, προσπαθεί να επιβάλλει στην εκπαίδευση τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις κεφαλαίου, ΕΕ και ΟΟΣΑ.

Με ομοβροντία μέτρων με κεντρική αιχμή την αξιολόγηση, προωθούν το επιχειρηματικό σχολείο και πανεπιστήμιο, τα voucher, τη μορφωτική ένδεια, τον παιδαγωγικό και επιστημονικό συντηρητισμό και σκοταδισμό, τις συγχωνεύσεις τμημάτων, τον «εξορθολογισμό»-πετσόκομμα θέσεων εργασίας και την υποχρηματοδότηση. Για μια εκπαίδευση που θα συρρικνώνεται και θα υπολειτουργεί, δημιουργώντας κατηγοριοποιημένα σχολεία και ορθώνοντας μεγαλύτερους εκπαιδευτικούς φραγμούς στα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων.

Γονεϊκή επιλογή σχολείου, σχολείο εξεταστικό κάτεργο μόνο για όσους μπορούν «από τη φύση τους», «εξορθολογισμός» ή αλλιώς ξεδιάλεγμα στη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού, τράπεζα θεμάτων και ΕΒΕ, αυτόνομες τάξεις, 22 νέα «Ωνάσεια» σχολεία, εθνικό απολυτήριο, ψηφιακό σχολείο, ΑΣΕΠ, προσοντολόγιο και επιβολή της ελαστικής εργασίας συνθέτουν ένα παζλ που μετατρέπει την εκπαίδευση σε εμπόρευμα και τα σχολεία σε εργοστάσια. Και την ίδια στιγμή αυταρχισμός και απειλές στους/ις αγωνιζόμενους/ες εκπαιδευτικούς. Οι διώξεις, τα πειθαρχικά και οι απειλές σε απεργούς εκπαιδευτικούς, η αστυνομία έξω από κάθε ΔΙΠΕ και η ποινικοποίηση των διεκδικήσεων, αποτελούν κύριο συστατικό της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.

Ήδη από τον Οκτώβρη τρέχουν τα 11 μέτρα, με κατηγοριοποίηση των δημόσιων σχολείων, εφαρμογή νέων πειθαρχικών μέτρων σε μαθητές (αποβολές), εντατικοποίηση διώξεων και τιμωριών σε εκπαιδευτικούς, τα ψηφιακά 30αρια τμήματα, αύξηση των υπερεξουσιών του διευθυντή, στα πρότυπα διευθυντών πολυεθνικής, σχεδιασμός ιδιωτικών κολεγίων, πλέον ως ΑΕΙ.

Δημιουργείται έτσι ένα νέου τύπου σχολείο μηχανή-εργοστάσιο, κατακερματισμένο, χωρίς ίχνος ελευθέριας και δημοκρατίας στους εκπαιδευτικούς και τη νέα γενιά.

34 χρόνια μετά τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα το ’91, κράτος και κεφάλαιο τα θέλουν όλα.

Οι αγώνες του μαχόμενου εκπαιδευτικού κινήματος και η θυσία του Νίκου, μπλόκαραν και καθυστέρησαν αυτές τις αλλαγές. Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ και το κεφάλαιο επιδιώκουν να τις προωθήσουν γρήγορα. Δεν θα τα καταφέρουν, γιατί ο σπόρος που φύτεψε η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα και οι αγώνες εκείνης της περιόδου, ζουν στις καρδιές και το νου των νέων αγωνιστών/στριών

Ο Τεμπονέρας ζει, με Πέτρουλα-Λαμπράκη μας οδηγεί.