Το βιβλίο και ο ρόλος του στην πόλη της Αθήνας

Εισήγηση της Ντίνας Ρέππα, υποψήφιας δημάρχου με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα/Ανταρσία σε Κυβέρνηση-ΕΕ-Κεφάλαιο, στην εκδήλωση «Το βιβλίο η δύναμη του πολίτη-συζήτηση με τους υποψήφιους δημάρχους Αθηναίων για το βιβλίο και την πόλη μας» της 23/4, που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου

Καλημέρα κι από εμένα κι ευχαριστούμε για την πρόσκληση. Είμαι η Ντίνα Ρέππα, δασκάλα μιας τάξης Στ’ στο 63ο ΔΣ Αθήνας, και επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Αθήνα/Ανταρσία σε Κυβέρνηση-ΕΕ-Κεφάλαιο.

Θα ήθελα ξεκινώντας να κάνω ορισμένες χρήσιμες και απαραίτητες κατά τη γνώμη μας επισημάνσεις:

1. Παρ’ όλη την περί του αντιθέτου φιλολογία και τη δημόσια κρατική αφήγηση περί φιλαναγνωσίας και προγραμμάτων προώθησής της, η πραγματικότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι πως όχι μόνο δεν προωθεί το βιβλίο αλλά αντίθετα καταστρέφει τη σχέση των μαθητών με αυτό. Εκτός και αντιμετωπίζει κανείς ως βιβλίο τις οδηγίες χρήσης της καφετιέρας ή τις συνταγές μαγειρικής που έχουν αντικαταστήσει τη λογοτεχνία και την ποίηση, στα βιβλία του δημοτικού!

Ξεκινώ από αυτό γιατί θεωρούμε ότι οποιαδήποτε συζήτηση για το βιβλίο και το ρόλο του, όποιες ιδέες και μέτρα κι αν κατατεθούν την προώθηση του, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα υπαρκτά εμπόδια που θέτει το επίσημο αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου. Στα βιβλία της Γλώσσας του Δημοτικού πχ, έχει επιβληθεί ένας εργαλειακός τρόπος προσέγγισης των κειμένων και έχει περιθωριοποιηθεί κάθε προσπάθεια κριτικής συνειδητοποίησης μέσα από τη γλώσσα. Η λογοτεχνία έχει υποβαθμιστεί εξαιρετικά, τα μεγάλα θέματα που ορίζουν τον κόσμος μας έχουν παραμεριστεί, για να δώσουν τη θέση τους στο εφήμερο, το καθημερινό, το αγοραίο. Γι’ αυτό στα βιβλία κυριαρχούν η διαφήμιση, οι συνταγές και οι οδηγίες μαγειρικής που έλεγα μόλις πιο πάνω. Τα παιδιά του δημοτικού σχολείου δεν θα μιλήσουν ποτέ στο μάθημα της Γλώσσας για την εργασία σήμερα, την ανεργία, τους μισθούς, τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες, το φόβο και την ανασφάλεια που στοιχειώνει την καθημερινότητα της οικογένειάς τους, δεν θα διαβάσουν ποτέ τον μπάρμπα Τζίμη, η ποίηση και η λογοτεχνία θα είναι ένα δίωρο διάλειμμα-πρόγραμμα σε μια στεγνή και άγευστη βδομάδα διδασκαλίας μιας γλώσσας που είναι τελικά βουβή και άβουλη, χωρίς τη σπιρτάδα και το βάθος της τέχνης!

Γιατί πιστέψτε με, στο σχολείο της πληροφορίας και της δεξιότητας όπου κάθε δημιούργημα του πολιτισμού συνθλίβεται από την μπότα της αγοράς, κάθε αντικείμενο διδάσκεται με χρηστική λογική να είναι ανταποδοτικό, το βιβλίο θα μαραζώνει και θα πεθαίνει στο επίσημο αναλυτικό πρόγραμμα. Και φωτεινές εξαιρέσεις θα είναι πάντα εκείνες οι μικρές συλλογικές και ατομικές «αντιστάσεις-εξεγέρσεις» των εκπαιδευτικών που παραβιάζουν την κρατική νόρμα, αυθαδιάζουν απέναντι στα επίσημα προγράμματα και λειτουργούν ανάποδα στο ρεύμα της επίσημης κρατικής πολιτικής στο σύνολο της εκπαιδευτικής τους πράξης!

Και το ξεχωρίζουμε γιατί θεωρούμε ότι κάθε πολυλογάδικη πρόταση για το βιβλίο, το ρόλο του, την ανάγκη να πάρουμε μέτρα, είναι προσχηματική όταν δεν θέτει στην καρδιά της συζήτησης τους παραπάνω προβληματισμούς, δεν τοποθετείται σε αυτά! (Γιατί η αλήθεια είναι ότι μπορούμε να πούμε πολλά αυτοδιοικητικά, λες και εμφανιστήκαμε σε αυτή τη χώρα και σε αυτή την πόλη ξαφνικά, αλλά οι κυβερνήσεις που άσκησαν και ασκούν εκπαιδευτική πολιτική έχουν χρώμα, ταξικό πρόσημο και αποτελέσματα. Και οι υποψήφιοι δήμαρχοι, επίσης. Τα βιβλία δημιουργήθηκαν επί υπουργείας Γιαννάκου και ΝΔ, και διατηρήθηκαν με ευλάβεια επί υπουργείας Διαμαντοπούλου και ΠΑΣΟΚ καθώς και όλων των μνημονικών υπουργών παιδείας όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων όλων των παραλλαγών, έως και του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ)

2. Κάθε συζήτηση για την προώθηση του βιβλίου που αναφέρεται σε πιλοτικά προγράμματα διαφόρων μορφών, με τα γνωστά μας ΕΣΠΑ, όποια κι αν είναι η βάση υποστήριξής τους, δεν απευθύνονται ποτέ σε όλες και όλους, είναι καταδικασμένα στη μερικότητα, την περιστασιακότητα, και γι’ αυτό τελικά, στην αποτυχία.

Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να γίνω και πολύ αποδεικτική σε αυτό. Τα πιλοτικά προγράμματα δημιουργούνται για λίγο, έχουν εξαιρετική αστάθεια στον χρόνο έναρξης και λήξης, είναι επιλέξιμα με βάση κυρίως οικονομικούς κανόνες και επιταγές, είναι βραχύβια και σε αυτά καλούνται να εργαστούν άνθρωποι με χείριστες εργασιακές σχέσεις, ελαστικά εργαζόμενοι, αναλώσιμοι και κακοπληρωμένοι, που προσλαμβάνονται και πριν προλάβουν να συντονίσουν και να οργανώσουν τη δουλειά τους, πετιούνται στα αζήτητα γιατί «λυπούμεθα, το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε και η χρηματοδότηση τελείωσε». Φαντάζομαι καταλαβαίνετε τι σημαίνει για το περιεχόμενο της εργασίας όταν ο εργαζόμενος είναι σύγχρονος δούλος μιας χρήσης.

3. Από τον τίτλο της δημοτικής μας κίνησης Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα/Ανταρσία σε κυβέρνηση-ΕΕ-κεφάλαιο, καταλαβαίνετε ότι για εμάς το βιβλίο δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα. Όμως, ειδικά σήμερα, το βιβλίο εκδίδεται με στόχο το μέγιστο δυνατό κέρδος, αυτό κυριαρχεί πλέον, σχεδόν καθολικά! Η λογική της αγοράς, του ανταγωνισμού και της μέγιστης κερδοφορίας, η κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού έχει εισβάλει ορμητικά στο χώρο του βιβλίου. Αποτελεί πια πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας και οι κυρίαρχες πολιτικές γύρω από αυτό υποτάσσονται και ευνοούν αυτή ακριβώς την κερδοφορία υποβαθμίζοντας εξαιρετικά το τι εκδίδεται, γαιτί εκδίδεται και πώς προωθείται. Η έκδοση βιβλίων «βιομηχανοποιείται», το προϊόν χρειάζεται πρωτίστως να είναι καλοαμπαλαρισμένο για να κρύψει την ένδεια περιεχομένου, οι τίτλοι μειώνονται, οι τιμές ανεβαίνουν, το βιβλίο γίνεται είδος πολυτελείας για τον εργαζόμενο κόσμο και τη νεολαία σε συνθήκες ακραίας οικονομικής βύθισης, παρατεταμένης ανεργίας ιδιαίτερα στη νεολαία. Οι θεματικές των βιβλίων αλλάζουν για να εξυπηρετήσουν την κερδοφορία, άλλα κριτήρια κυριαρχούν, το φροντιστηριακό βιβλίο, τα λυσάρια ακόμα και για την πρώτη δημοτικού εκδίδονται ταυτόχρονα, πολλές φορές και νωρίτερα από τα σχολικά βιβλία. Ταυτόχρονα, τμήματα των πολιτών περιθωριοποιούνται στη σχέση τους με το βιβλίο γιατί πολύ απλά ο νόμος του κέρδους «καταπίνει» τους ανθρώπους ΑμΕΑ, τους φτωχούς, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, τους κοινωνικά αποκλεισμένους κάθε μορφής. Ποιος νοιάζεται να υπάρχουν βιβλία για αυτούς όταν δεν αποτελούν πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας;

Φυσικά, η πρώτη επισήμανση που κάναμε, για την εκπαίδευση, βρίσκεται απολύτως εναρμονισμένη με τα παραπάνω. Οι αναγνώστες, καταναλωτές προϊόντων, κάτι σαν τα προϊόντα στα ράφια των super market, είναι προετοιμασμένοι, έχουν εκπαιδευτεί στον νέο ρόλο των εφήμερων κι «ευπώλητων» εκδόσεων, που αφήνουν ασυγκίνητο κι ακινητοποιημένο τον εγκάρδιο νου, επιδρούν επιδερμικά πάνω τους, δεν τροφοδοτούν την σκέψη και γι’ αυτό ξεχνιούνται γρήγορα και δεν τεκνοποιούν «λάτρες βιβλίων».

Για εμάς λοιπόν, το βιβλίο είναι κοινωνικό αγαθό που πρώτο μας κριτήριο είναι να έχουν όλες και όλοι πρόσβαση σε αυτό, που οφείλει να μην διαμεσολαβείται από το κύκλωμα της αγοράς, ώστε να αμβλύνονται ή δυνατόν οι ταξικές ανισότητες και τα κάθε λογής εμπόδια στην πρόσβαση σε αυτό!

4. Κομβικό στοιχείο για εμάς είναι οι εργαζόμενοι στο χώρο του βιβλίου και οι σχέσεις εργασίας τους! Η υπεράσπιση της Κυριακάτικης αργίας, η μάχη ενάντια στις εργασιακές σχέσεις δουλοπαροίκων σε σκλαβοπάζαρα, όπου όλα μετριούνται με τα μηχανάκια-ρουφιάνους της απόδοσης, στους χαμηλούς μισθούς και στις απολύσεις, στην ανυπαρξία συλλογικών συμβάσεων εργασίας που έχουν αξιοπρέπεια και κατοχυρώνουν δικαιώματα.

Με βάση αυτά λοιπόν, για εμάς το βιβλίο χρειάζεται να είναι Δημόσιο, δωρεάν, μέτρο του πολιτισμού, που να παρέχεται παντού και διαρκώς σε μια πόλη που θα ανθεί η τέχνη και ο πολιτισμός σε κάθε της πτυχή.

Οι θέσεις μας σχετικά με τα κεντρικά ζητήματα που αφορούν το βιβλίο καθοδηγούνται από τα παραπάνω.

Γι’ αυτό θεωρούμε ότι κυρίαρχο ρόλο οφείλει να παίξει ο δήμος, το κράτος, το υπουργείο παιδείας. Ο ρόλος της γλώσσας και της τέχνης στο δημόσιο σχολείο, η ριζική αλλαγή του προσανατολισμού της γλώσσας με την ενίσχυση των λογοτεχνικών κειμένων και της ποίησης στα αναλυτικά προγράμματα, και οι συνολικές αλλαγές που εμείς προβάλλουμε είναι κεντρικό κομμάτι των απαντήσεων μας. Οι βιβλιοθήκες των σχολείων, η δημιουργία και τροφοδότησή τους είναι μέγιστο ζήτημα. Τα προγράμματα μόνιμα και όχι πιλοτικά, όχι ΕΣΠΑ μιας χρήσης με μόνιμο προσωπικό με όλα τα δικαιώματα.

Στον δήμο της Αθήνας δεν υπάρχει πολιτική που να αντιστοιχεί σε τίποτα με όλα αυτά. Οι δημοτικές βιβλιοθήκες δεν ενισχύονται, τα προγράμματα είναι κυρίως πιλοτικά μέσω ΕΣΠΑ και πάντως σε εύρος, εξαιρετικά μειοψηφικά σε σχέση με την πόλη της Αθήνας. Καθορίζονται από τους χορηγούς και δεν χρηματοδοτούνται αυτοτελώς από τον προϋπολογισμό του δήμου.

Δείτε μόνο το πρόγραμμα που αφορά την κινητή βιβλιοθήκη του δήμου και θα καταλάβετε ότι αντιστοιχεί σε ένα χωριό και όχι στην πρωτεύουσα!

Ας πάρουμε το θέμα των Δημοτικών Βιβλιοθηκών. Σκοπός τους είναι η συγκέντρωση, διατήρηση, οργάνωση και προώθηση της γνώσης, η συνεχής βελτίωση των παρεχόμενων, προς τον χρήστη, υπηρεσιών για την προαγωγή της πληροφόρησης, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, χωρίς πολιτικές, θρησκευτικές, φυλετικές ή άλλες διακρίσεις, προωθώντας την ισότητα των ευκαιριών όλων των πολιτών ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, πεποιθήσεων, οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης.

  • Η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας, η οποία επιλέχτηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ ως «Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» για το 2018 επιτελεί τον παραπάνω σκοπό;
  • Υλοποιεί μέσα από τη λειτουργία της τους στόχους που κάθε Δημοτική Βιβλιοθήκη έχει;

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το ειδικευμένο προσωπικό της Βιβλιοθήκης προσπαθεί να ανταποκριθεί, απαιτείται όμως από τη Διοίκηση του Δήμου πολιτικές αποφάσεις για αλλαγές σύμφωνα με τις νέες επιστημονικές εξελίξεις στο χώρο των Βιβλιοθηκών και γενναία χρηματοδότηση για:

  1. Αναβάθμιση της κτιριακής υποδομής της κεντρικής βιβλιοθήκης στο σταθμό Λαρίσης ακόμα και μεταφορά της σε κεντρικό σημείο της πόλης.
  2. Εμπλουτισμό των συλλογών της με έντυπο και μη υλικό
  3. Προσλήψεις μόνιμου ειδικευμένου προσωπικού (Βιβλιοθηκονόμοι, αρχειονόμοι, εμψυχωτές κ.λπ)
  4. Δημιουργία παραρτημάτων της Βιβλιοθήκης τουλάχιστον από μία, στις 7 Δημοτικές Κοινότητες δηλαδή κανονικές δημοτικές βιβλιοθήκες και όχι «γωνιές ανάγνωσης» με μικρές συλλογές βιβλίων σε μια σειρά από δημοτικές αθλητικές εγκαταστάσεις κι εντευκτήρια που υποστηρίζει η σημερινή διοίκηση του Δήμου. Το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να σπαταληθούν κάποια χρήματα και μετά να μην υπάρχει τίποτα. Κοινοτικές λοιπόν βιβλιοθήκες, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πληθυσμός κάθε Δημοτικής Κοινότητας του Δήμου Αθηναίων αντιστοιχεί με αυτόν αρκετών μεγάλων επαρχιακών πόλεων και μεγάλων δήμων της Αττικής, οι οποίοι έχουν παραπάνω από μία βιβλιοθήκες.
  5. Ίδρυση και άλλων παιδικών βιβλιοθηκών, εκτός των 2 λιλιπούτειων παιδικών βιβλιοθηκών πίσω από το Γηροκομείο που δημιούργησε η παρούσα Δημοτική Αρχή.
  6. Συνεργασία με τις σχολικές βιβλιοθήκες των Δημοτικών Σχολείων. Για να μην διαλυθούν και αυτές με τον τρόπο που στήθηκαν. (Χωρίς ειδικευμένο προσωπικό και ελάχιστο αριθμό βιβλίων. Όταν τα διεθνή στάνταρτ είναι 8 βιβλία ανά παιδί στις σχολικές βιβλιοθήκες, για να έχει τη δυνατότητα επιλογής)

Σε αυτό το περιβάλλον οι κινητές Βιβλιοθήκες θα μπορούσαν να παίξουν συμπληρωματικό-βοηθητικό ρόλο, έχοντας πάντα υπόψη μας ότι θα πρέπει να παρέχουμε στον αναγνώστη περίπου όλες τις υπηρεσίες που παρέχει η στεγασμένη Βιβλιοθήκη. Αυτοκίνητο με προδιαγραφές, βιβλιοθηκονόμος, οδηγός, έντυπο και άλλο υλικό. Θα μπορούσε κάθε κοινοτική Βιβλιοθήκη από τις 7 να έχει ένα μικρό βιβλιοαυτοκίνητο για τις γειτονιές της. Πάντως, αν περιμένουμε στο Δήμο της Αθήνας να έχουμε μια κεντρική στον Σταθμό Λαρίσης και ένα Βιβλιοαυτοκίνητο δεν θα γίνει απολύτως τίποτα.

1. Λέσχες Ανάγνωσης στον Δήμο

Οι Λέσχες Ανάγνωσης, Λογοτεχνικές και θεματικές είναι μία δράση που αναπτύσσουν πολλές Βιβλιοθήκες στη χώρα με καλά αποτελέσματα. Είμαστε θετικοί στη δημιουργία τους και ενισχύουμε την ίδρυσή τους. Βοηθούν όχι μόνο στην καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας αλλά και στην κοινωνική ένταξη ανθρώπων με προβλήματα απομόνωσης.

Αναπτύσσονται και παιδικές λέσχες ανάγνωσης οι οποίες συνδυάζουν θεατρικό παιχνίδι,παντομίμα, ζωγραφική, παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων των βιβλίων που διάβασαν με εξαιρετικά αποτελέσματα.

2. Τιμητικές εκδηλώσεις για σπουδαίους συγγραφείς και ανθρώπους του βιβλίου γενικότερα

Με αφορμή την υλοποίηση αυτών των εκδηλώσεων, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί, έρχεται σε επαφή το αναγνωστικό κοινό με τους σπουδαίους αυτούς συγγραφείς και ανθρώπους του βιβλίου και επαναφέρει στην καθημερινότητά του αναγνώσματά τους. Παράλληλα ο συμμετέχων ενεργοποιείται και κοινωνικοποιείται.

3. Πρωτοβουλίες για τη διάδοση του βιβλίου και της Φιλαναγνωσίας (διαγωνισμοί συγγραφής, ποίησης, σεμινάρια δημιουργικής γραφής, κ.λπ.)

Κάθε παρόμοια πρωτοβουλία βοηθά στη διάδοση της Φιλαναγνωσίας και του βιβλίου. Προσφέρει ένα κίνητρο κινητοποίησης ατόμων με κοινά ενδιαφέροντα.

4. Βιβλία σε ομάδες του πληθυσμού που δεν έχουν πρόσβαση στο σχολείο

Δύσκολη δράση πχ παιδιά στα νοσοκομεία ή ρομά Χρειάζεται να ασχοληθούμε με μεγαλύτερη επιμονή και να ερευνήσουμε τις δυνατότητες συνεργασίας των Δημοτικών Βιβλιοθηκών με εκπαιδευτικά ιδρύματα, νοσοκομεία, εκδότες κ.λπ

5. Συνδυασμένες δράσεις (π.χ. Βιβλίο και Κινηματογράφος, Βιβλίο και Θέατρο κ.λπ.)

Πρέπει να τις προωθούμε και όπου έχουν γίνει (ανέφερα τις Παιδικές Λέσχες) έχουν καλά αποτελέσματα. Σήμερα που η εικόνα έχει εισέλθει στη ζωή μας η οπτική αναπαράσταση του βιβλίου μέσω του κινηματογράφου η του θεάτρου λειτουργεί αμεσότερα στον συναισθηματικό κόσμο του ατόμου.

6. Υπογραφή συμφώνου με τον υπό ίδρυση Οργανισμό Βιβλίου και Πολιτισμού για κοινές δράσεις με επίκεντρο το βιβλίο

Θα περιμένουμε το τελικό κείμενο του Νομοσχεδίου που θα ψηφιστεί. Η συμμετοχή όλων των φορέων του βιβλίου στον φορέα, και η αποσαφήνιση πτυχών ορισμένων θεμάτων όπως ο ρόλος των περιφερειακών γραφείων κ.λπ θα καθορίσει και τη θέση μας.

7. Συνεργασία με τον κόσμο του βιβλίου (π.χ. εκδότες, βιβλιοπώλες, συγγραφείς κ.λπ.)

Είναι απαραίτητη, για την έκδοση καλών βιβλίων, που χωρίς αυτά όλα όσα περιγράψαμε προηγουμένως δεν έχουν τόπο υλοποίησης.

8. Το βιβλίο στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή

Το βιβλίο συμπορεύεται με το ηλεκτρονικό βιβλίο. Δεν πρέπει να υπάρχουν εκατέρωθεν αφορισμοί. Η συγγραφή είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλο είναι μια δημιουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου, την οποία θαυμάζουμε και απολαμβάνουμε. Η νέα γενιά πρέπει κυρίως να κατακτήσει την αναγνωστική συνήθεια, την αναζήτηση της γνώσης και την απόλαυση της έρευνας. Ας το κάνει με το δικό της τρόπο.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο έχει μπει στη ζωή μας και πρέπει να απολαμβάνει τα προνόμια του βιβλίου όπως ΦΠΑ 6% και όχι 24%, στην προοπτική μείωσης συνολικά και στα 2.

9. Προστασία του βιβλίου από την ανεξέλεγκτη πώλησή του σε πεζοδρόμια, περίπτερα κ.λπ.

Ασφαλώς και πρέπει να υπάρξει έλεγχος από το Δήμο και κάθε αρχή για την τήρηση των νόμιμων προϋποθέσεων πώλησης.

Τέλος, να σας πω ότι η κίνησή μας αποτελείται από αγωνίστριες και αγωνιστές των κινημάτων, εργατικό φοιτητικό, νεολαιίστικο, αντιφασιστικό, αντιπολεμικό, αντιρατσιστικό, ανθρώπους της αντικαπιταλιστικής, αντισυστημικής και αντιδιαχειριστικής αριστεράς.

Σε όλα τα ζητήματα και σε αυτό, η ματιά μας είναι στην πίσω αυλή της πόλης, στην πόλη της εγκατάλειψης.

Η αντικαπιταλιστική ανατροπή που προβάλει η κίνησή μας αποτελεί όρο για να ανασάνει ο κόσμος της εργασίας, η νεολαία, οι άνεργοι, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες!

Στα πλεονάσματα αποτυπώνονται τα χιλιάδες νοικοκυριά που στενάζουν από τη φοροληστεία που επιβάλει ο δήμος μέσω των τελών, ο οικονομικός στραγγαλισμός των σχολικών μονάδων, τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς, η απουσία κτιριακών υποδομών για την προσχολική αγωγή, η απόλυτη εγκατάλειψη των γειτονιών μας, η διάλυση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας, η μείωση του προσωπικού στην καθαριότητα, οι χιλιάδες συμβασιούχοι και απολυμένοι, η εισβολή των επιχειρηματικών συμφερόντων στο δημόσιο πεδίο. Είναι το ολοκληρωτικό πρόσωπο της ΕΕ που επιλέγει εκείνη με απόλυτη αυστηρότητα το πλαίσιο που θα κινηθεί και ο δήμος Αθηναίων.

Η οργάνωση της πάλης ενάντια στη μνημονιακή σταθερότητα της μεταμνημονιακής εποχής, η διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών των κατοίκων σε σύγκρουση με την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου είναι ο δρόμος για να ηττηθεί αυτή η πολιτική και να έρθουν στην επιφάνεια τα εργατικά δικαιώματα.

Για εμάς ο δρόμος για να αλλάξει η ζωή μας στις γειτονιές που ζούμε σε αυτό το χάος της Αθήνας, είναι αυτός ενός μαζικού κινήματος με ανεξάρτητα λαϊκά όργανα, συνελεύσεις βάσης στις γειτονιές, επιτροπές αγώνα και συντονιστικά, εργατικές λέσχες, πρωτοβουλίες και λαϊκές συνελεύσεις που θα αγωνίζονται εναντίον των πολιτικών που βυθίζουν τη ζωή των κατοίκων και της πόλης και θα επιβάλουν τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, θα οικοδομούν την αλληλεγγύη, θα συμβάλλουν στη μάχη για τη λαϊκή επιβίωση και τη λαϊκή αυτοπεποίθηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s