Στο στρατόπεδο προσφύγων του Ελαιώνα οι αγωνίστριες-στες της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Αθήνα

Τη Δευτέρα 22/4 μέλη της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Αθήνα/ Ανταρσία σε κυβέρνηση, ΕΕ, κεφάλαιο πραγματοποίησαν εξόρμηση στο «κέντρο φιλοξενίας»-στρατόπεδο προσφύγων στον Ελαιώνα.

Μόνο για φιλοξενία, βέβαια, δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο όταν μιλάμε για ένα στρατόπεδο ξεκομμένο από τον αστικό ιστό, σε μια ρημαγμένη βιομηχανική περιοχή όπου για χιλιόμετρα κυριαρχούν τα κλειστά εργοστάσια, οι αποθήκες και με τα τεράστια φορτηγά των μεταφορικών εταιρειών να διέρχονται μπροστά από την είσοδο του στρατοπέδου. Το ότι οι άνθρωποι που διαμένουν εκεί μπορούν και μπαινοβγαίνουν ελεύθερα δεν αναιρεί το γεγονός της γκετοποίησής τους και της εγκατάλειψής τους σ’ έναν χώρο γεμάτο σκόνη και χαλίκια, μέρος όπου κανένας άνθρωπος δε θα έπρεπε να ζει. Σ’ αυτές τις αβίωτες συνθήκες, λοιπόν, μένουν αυτή τη στιγμή περίπου 1.600 πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και από άλλες χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση και περισσότερα από 400 παιδιά. Κάποιες οικογένειες μάλιστα μένουν εκεί για δύο χρόνια τώρα, καθώς οι διαδικασίες αίτησης ασύλου προχωρούν με πολύ αργούς ρυθμούς.

Εδώ πρέπει να καταγγείλουμε και πάλι την υποκρισία της κυβέρνησης και της πολιτικής που ακολουθεί καθώς αφού εκκένωσε τις στεγαστικές καταλήψεις προσφύγων στα Εξάρχεια και απομάκρυνε τους πρόσφυγες με «διαπραγματεύσεις» σύμφωνα με την ίδια, με ματ και βία σύμφωνα με την πραγματικότητα από το Σύνταγμα, τους ξεφορτώθηκε στον Ελαιώνα, χωρίς να έχει ενημερωθεί καν για το διαθέσιμο χώρο εκεί και για το αν στην πράξη θα μπορούσαν να μείνουν εκεί όπου τους έστειλε χωρίς να το θέλουν οι ίδιοι.

Τα μέλη της κίνησης μοίρασαν ενημερωτικό υλικό και συνομίλησαν με τους/τις εργαζόμενους/ες του κέντρου, από τους/τις εργαζόμενους/ες στην τεχνική υπηρεσία, την καθαριότητα, την κοινωνική υπηρεσία, τις διοικητικές υπηρεσίες μέχρι το τμήμα των ιατρών και των εκπαιδευτικών, οι οποίοι/ες βρίσκονται σχεδόν σε όλο το φάσμα της ελαστικής κι επισφαλούς εργασίας. Συγκεκριμένα στο χώρο δουλεύουν 18 εργαζόμενοι του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, σχεδόν 100 με κοινωφελή εργασία μέσω ΟΑΕΔ: περίπου 40 από τον Β’ κύκλο, δηλαδή έχοντας πάρει παράταση της αρχικής σύμβασης, και 60 του Γ’ κύκλου, έχοντας πάρει διπλή παράταση της σύμβασής τους, περίπου 50 εργαζόμενοι του Υπουργείου Παιδείας, 10 του ΚΕΕΛΠΝΟ και περίπου 50 σε διάφορες ΜΚΟ που βρίσκονται στο χώρο. Οι περισσότεροι/ες δουλεύουν με συμβάσεις 8μηνες και κάποιοι/ες με 14μηνες.

Ως προς τις εργασιακές συνθήκες, πολλοί/ες από τους εργαζόμενους/ες μας μίλησαν για τις εξαντλητικές βάρδιες που κάνουν, για τη σκόνη που αναγκάζονται να αναπνέουν συνεχώς και για τα προβλήματα υγείας που τους έχουν δημιουργηθεί από τις αφιλόξενες για οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό συνθήκες του χώρου αλλά και για τις ελάχιστες αναρρωτικές άδειες που δικαιούνται κατά τη διάρκεια της σύμβασής τους. Έγινε μια πρώτη σύνδεση και συζήτηση με άλλους κλάδους του κόσμου της εργασίας, όπως με τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς καθώς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι επισφαλώς εργαζόμενοι είναι κοινά, ξεκινούν από τις ίδιες ρίζες και πολιτικές και χρειάζεται να απαντηθούν συλλογικά.

Για τις ανανεώσεις των συμβάσεων μέσω της κοινωφελούς εργασίας πολλοί/ες εργαζόμενοι/ες μας τόνισαν την πεποίθησή τους πως αυτό γίνεται καθαρά για προεκλογικούς λόγους και πως μετά τις εκλογές θα σταματήσουν αυτές οι ανανεώσεις και θα πεταχτούν και πάλι στην ανεργία, καθώς, είναι κοινός τόπος πως αυτή η ανακύκλωση της ανεργίας βολεύει το υπάρχον σύστημα και τα στατιστικά του, φυσικά, ώστε να μπορεί να επιδείξει την τεχνητή μείωση του ποσοστού της ανεργίας. Πολλοί νέοι άνθρωποι δουλεύουν από ψυχολόγοι ως φροντιστές, υπό τις συνθήκες που περιγράψαμε σε αδρές γραμμές, για 550 ευρώ, γνωρίζοντας πως σε λίγους μήνες θα πρέπει να αναζητήσουν δουλειά εκ νέου. Επιπλέον οι ίδιοι/ες μας επεσήμαναν το πόσο δύσκολο είναι να γίνει μια δουλειά σε βάθος με τον προσφυγικό πληθυσμό, όταν με το που πιάνουν δουλειά μέχρι να γνωρίσουν τους ανθρώπους, να κατατοπιστούν στο τι ανάγκες υπάρχουν, ελλείψει και των κατάλληλων υποδομών και μέσων, η σύμβασή τους λήγει.

Χαρακτηριστικό είναι πως κάποιοι/ες από τους εργαζόμενους/ες μας μίλησαν για έναν ιδιότυπο νόμο σιωπής που επικρατεί στο χώρο εργασίας τους, καθώς πολλοί/ες διστάζουν να μιλήσουν, να διεκδικήσουν μέχρι και τα δεδουλευμένα τους σε κάποιες περιπτώσεις. Όταν, για παράδειγμα, υπήρξαν καθυστερήσεις πληρωμών από ΜΚΟ για αρκετούς μήνες, υπό το φόβο πως θα χάσουν τη δουλειά τους, οι εργαζόμενοι/ες δεν αντέδρασαν και αρκέστηκαν σε υποσχέσεις, καθώς μέσω αυτής της δουλειάς και του πενιχρού μισθού, όταν πληρώνονται, ζουν τις οικογένειές τους ακόμα και αν μιλάμε για συμβάσεις και άρα για κάποια ελάχιστη οικονομική ανακούφιση μόνο λίγων μηνών.

Μεγάλο θέμα συζήτησης αποτέλεσε και η ανάγκη οργάνωσης και έκφρασης των αιτημάτων των εργαζομένων μέσα από τα σωματεία τους, κάτι το οποίο ενώ έχει ένα βαθμό δυσκολίας καθώς μιλάμε για εργαζόμενους/ες με ολιγόμηνες συμβάσεις, είναι απολύτως υλοποιήσιμο, όπως δείχνουν οι αγώνες και οι, έστω μικρές, νίκες άλλων κλάδων επισφαλώς εργαζομένων στους χώρους δουλειάς τους.

Όλοι/ες εντέλει συμφώνησαν πως χρειάζεται ένα συνολικότερο πρόταγμα που θα εκκινεί από τις κοινωνικές ανάγκες, πως στον δρόμο του αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλο το λαό θα υπάρξουν ακόμα πολλά σημεία συνάντησης και οργάνωσης και πως απέναντι στο ζοφερό μέλλον που σχεδιάζουν κυβέρνηση και ΕΕ για τους/τις εργαζομένους/ες, θα προτάξουν το μέλλον που οι ίδιοι/ες έχουν ανάγκη και που τους αξίζει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s